ذیحجّه، تجلّی گاه توحید و ولایت

ذیحجّه

(تجلّی گاه توحید و ولایت)

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و به یاد ولیّ خدا امام مهدی(ع)

**************

زمان ها، ساعت ها، روزها، ماه ها وسال ها، در معارف اسلامی، ظرف اسرار وحقایقی هستند که با زندگی انسان ها در طول تاریخ گره خورده اند. و درک آن اسرار ویا عدم درک آن ها می تواند در نیک بختی ویا تیره بختی بشر مؤثّر باشد.

این که پیامبر اکرم(ص) هشدار می دهند که:

« از جانب پروردگارتان در دوران زندگی شما، نَفَحات(نسیم ها) رحمت می وزد، خود را در معرض آن نفحات قرار دهید »(شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید.11/135)

مسلّماً یکی از دوران ها وزمان های وزش نفحات رحمت خدا، ماه ذیحجّه است. که سراسر آن جلوه گاه توحید و ولایت است. برای روشن شدن این مدّعاکافی است که سیری در وقایع این ماه درطول قرن ها داشته باشیم:

1 – روز اوّل ذیحجّه:

دوواقعه ی مهم درزمان پیامبر(ص) به وقوع پیوست:

الف: ازدواج امام علی(ع) وصدّیقه ی کبری(س)، پیوند دو دریا ی نور، درسال دوّم هجری. که به تعبیر قرآن درسوره ی الرّحمن آیات 19 و22: (دو دریا در کنارهم قرار گرفتند... که از آن دو لؤلؤ ومرجان به وجود می آید.) که به تعبیر روایات مقصود از دودریا امام علی(ع) و حضرت زهرا هستند و... لؤلؤ ومرجان امام حسن وامام حسین(ع) هستند که توحید و عبودیّت حق در طول تاریخ مدیون صبر حسن وشهادت حسین(ع) ویاران وفرزندان وبستگان او است.

ب – واقعه ی خواندن آیات برائت بر مشرکان مکه، درسال نهم هجری:

دراوّل ذیحجّه ی سال نهم آیات اوّل سوره ی برائت(توبه) نازل شد. دراین آیات مطرح شده بود که خداوند وپیامبر از مشرکان تبری می جویند، وکسانی از اهل مکّه که بعد از فتح مکّه هنوز مشرک مانده اند، مدّت چهارماه فرصت دارند که یا ایمان بیاورند ویا آثار شرک را ازبین ببرند ویا از مکّه خارج شوند. پیامبر آیات را به ابوبکر آموزش داد وبه او دستور داد که با گروهی به مکّه برود، وروز عید قربان، پیام را به اهل مکّه برساند. زمانی که ابوبکر به طرف مکّه حرکت کرد، جبرئیل بر پیامبر نازل شد، وفرمان خدا را ابلاغ کرد که این آیات را باید خود پیامبر ویا کسی که از او است به مردم مکّه برساند، وغیر از این دو کسی برای این کار صلاحیّت ندارد.(سیره ی ابن هشام 4/ 545)

رسول اکرم(ص) علی(ع) را احضار فرمودند، وبه او فرمان دادند که راه مکّه را پیش بگیرد وابوبکر را دریابد، و آیات را از اوبگیرد وبه اوبگوید که وحی الهی پیامبر را مأمورساخته که این آیات را خود پیامبر ویا فردی از اهل بیت او برای اهل مکّه بخواند وازاین جهت انجام این کار به او محوّل شده است.

حضرت علی(ع) باجابر وگروهی از یاران رسول خدا(ص) درحالی که برشتر مخصوص پیامبر سوار شده بود راه مکّه را پیش گرفتند وفرمان آن حضرت را به ابوبکر ابلاغ کردند. اونیز آیات را به حضرت علی(ع) تسلیم کرد. امیرمؤمنان وارد مکّه شد وروز دهم ذی الحجّه بالای جمره ی عقبه، با ندائی رسا سیزده آیه ی اوّل سوره ی برائت را قرائت کرد و قطعنامه ی چهار مادّه ای پیامبر را به گوش مشرکان رسانید.

هنگامی که ابوبکر از عزل خود آگاه شد با ناراحتی به مدینه بازگشت، وخطاب به رسول اکرم(ص) گفت: مرا برای این کار لایق دیدی ولی چیزی نگذشت که از این مقام برکنارم کردی، آیا دراین مورد فرمانی از جانب خدا رسید؟ پیامبربا لحنی دلجویانه فرمود: که پیک الهی فرا رسید وگفت جز من یا کسی که از خود من است دیگری برای این کار صلاحیّت ندارد.(روح المعانی 10/ 45)

وپیامبر(ص) با سپردن این مأموریّت به علی(ع) جلوی یاوه های یاوه گویان راگرفت که نسبت به ولایت علی(ع) تردید ایجاد می کردند.

عصر جاهلیّت - قسمت اوّل...