به بهانه ی شب یلدا

به بهانه ی شب یلدا

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و به یاد بهــــار آفریدگان

*********

زل میزنم به این همه یلـدای ناتمام

حل می شوم تمام تو را توی هیچ کس

حافظ دوباره گفته نمی آیی بی دلیل

بغضی شکسته تر شده حالا نفس... نفس

یلدا کلمه ای سریانی، به معنای زایش و میلاد است، یعنی وقت ولادت.

آن را در قدیم به عنوان میلاد اکبرمی نامیدند. چون در ایران قدیم یلدا شب ولادت خورشید بود، و در مسیحیّت، شب میلاد حضرت مسیح(ع).

یلدا شبی است که از آن شب طولانی تر نیست، و آن شب اوّل زمستان است.

در مورد شب های زمستان از امام صادق(ع) نقل شده است که:

« زمستان بهارمؤمن است. زیرا خداوند شب هایش را طولانی کرده تا به مؤمن نسبت به قیام و عبادت در آن کمک کند».(بحارالانوارجلد64 صفحه 304)

شب یلدا، طولانی ترین شب سال است، و مردم آن را جشن می گیرند، نه از آن جهت که خواهان تاریکی باشند، از آن دلشادند که از صبح فردایش خورشید دوباره باز می گردد و روز ها طولانی تر می شوند و شب ها کوتاه تر، یلدا پاسداشت رهائی از تاریکی و ظلمت است.

شب یلدا و شب های زمستان زیبایند، اگر ظرفی و جایگاه زیبائی برای عبودیّت حقّ، صله ی رحم، خوشحال کردن انسان ها، و محلّ و جایگاه عشق و محبّت و ایثار باشند.

ایرانیان، طولانی ترین شب یلدا را از دیرباز با گرمی صله ی رحم گرامی می دارند تا اندوه غیبت خورشید، و تاریکی و سردی زمین روحیّه ی آنان را تضعیف نکند.

خورشید یگانه ی عالم، حضرت ولی عصر(عج ) نزدیک 1255 شب یلدا است که در شب یلدای غیبت است، و در فضیلت صله ی رحم هم ایشان بالاترین و بزرگ ترین رَحِم است که وصل به حریم او تکلیف ما است.

قرآن در آیه ی 21 سوره ی رعد در مورد صاحبان خرد می فرماید:

« و کسانی که ارتباط و اتّصال پیدا می کنند به آن چه که خداوند فرمان به صله ی آن ها داده و از خدای خویش بیمناکند و از روز حساب می ترسند»

عصر جاهلیّت - قسمت اوّل...